پژوهش در ورزش تربیتی (دانشگاهی)

مدارس فوتبال پایه و فدراسیون فوتبال دو نهاد مهم هستند که به توسعه و رشد بازیکنان جوان می پردازند. مدارس فوتبال در تربیت و آموزش بازیکنان جوان در سطوح پایه فوتبال فعالیت می کنند؛ در حالی که فدراسیون فوتبال مسئولیت راهبردی توسعه فوتبال را بر عهده دارد که برای دستیابی به اهداف مشترک، مدیریت روابط شرکا بین این دو نهاد بسیار اهمیت دارد؛ بنابراین پژوهش حاضر با هدف شناسایی راهکارهای مؤثر بر مدیریت روابط شرکا در بین مدارس فوتبال پایه و فدراسیون فوتبال ایران انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی بود و به روش کیفی با استفاده از رویکرد پدیدارشناسی توصیفی انجام شد. مشارکت کنندگان در پژوهش، 23 نفر از خبرگان مرتبط با موضوع بودند. روش نمونه گیری به صورت هدفمند و گلوله برفی بود. ابزار گردآوری داده ها مصاحبه نیمه ساختاریافته بود و در نرم افزار مکس کیودا نسخه 20 مراحل کدگذاری انجام شد. برای تعیین روایی و پایایی از معیارهای اعتبار، انتقال پذیری، قابلیت اعتماد و تأیید پذیری استفاده شد. راهکارهای مؤثر بر مدیریت روابط شرکا در بین مدارس فوتبال پایه و فدراسیون فوتبال شامل 62 مضمون فرعی در قالب هشت مضمون اصلی قوانین و مقررات، نظارت و ارزیابی، ابعاد آموزشی، ابعاد انگیزشی، تقویت و پشتیبانی، حمایت مالی، توسعه اطلاعات و توسعه ارتباطات بود. براساس نتایج پژوهش، با ایجاد روابط مؤثر و تسهیل همکاری و هماهنگی بین این دو نهاد، مدارس فوتبال پایه قادر خواهند بود بهترین فرصت ها را برای توسعه بازیکنان جوان فراهم کنند؛. فدراسیون فوتبال نیز از توانمندی ها و ظرفیت های مدارس فوتبال بهره مند می شود که درنهایت این امر سبب رضایت ذی نفعان مجموعه فوتبال می شود.

هدف کلی این پژوهش شناسایی مزایای محیط فیجیتال در آموزش رشته علوم ورزشی بود. این پژوهش کیفی و اکتشافی با استفاده از روش تحلیل تماتیک انجام گرفت. جامعه آماری پژوهش متشکل از اعضای هیئت علمی متخصص با تجربه آموزشی، پژوهشی و اجرایی در زمینه آموزش و فناوری های نوظهور در ورزش بود. با توجه به ماهیت پژوهش، با دوازده نفر به عنوان شرکت کننده و به صورت هدفمند تا رسیدن به مرحله اشباع نظری مصاحبه شد. ابزار به کاررفته در فرایند تحقیق، مصاحبه نیمه ساختارمند بود. از روش توافق درون موضوعی برای اطمینان از پایایی یافته ها استفاده شد. از معیارهای باورپذیری، اطمینان پذیری، انتقال پذیری و تأییدپذیری، به منظور ارجاع به ارزیابی کیفیت نتایج استفاده شد. تحلیل تماتیک داده ها با روش برون و کلارک (2006) به استخراج 70 کد، 10 تم فرعی و چهار تمِ اصلی منجر شد. یافته ها نشان داد، مزایای محیط فیجیتال در آموزش علوم ورزشی شامل «بهبود عملکرد»، «ارتقای آموزش»، «کیفیت خدمات» و «تنوع و خلاقیت» است. با توجه به ماهیت رشته علوم ورزشی و ترکیب دروس تئوری با دروس عملی، دنبال کردن آموزش در فضای صرفاً مجازی نمی تواند پاسخگوی نیازهای آموزشی دانشجویان باشد؛ ازاین رو استفاده از محیط فیجیتال تا حدود زیادی می تواند دغدغه مدرسان حوزه علوم ورزشی را در رابطه با تقویت مهارت دانشجویان، ارائه خدمات مطلوب و ایجاد خلاقیت در فرایند آموزش مجازی برطرف کند و به پوشش برخی از نقاط ضعف آموزش صرفاً مجازی در تدریس دروس عملی کمک کند.

توسعه های فناوری ابعاد تازه ای از یادگیری و انتقال دانش را به وجود آورده است. هوش مصنوعی (AI) نحوه جستجو را متحول کرده و روش های نوآورانه و کارآمدی را برای بررسی محتوا فراهم کرده است. این پژوهش به بررسی فرصت ها و تهدیدهای استفاده از فناوری هوش مصنوعی در آموزش عالی از دیدگاه اساتید و دانشجویان حوزه علوم ورزشی پرداخت. با استفاده از روش شناسی کیفی و تحلیل تماتیک با ۲6 نفر از اعضای هیئت علمی و دانشجویان مصاحبه شد. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند دسترسی به اطلاعات، شخصی سازی یادگیری، و تقویت مهارت های خودآموزی را تسهیل کند. این فرصت ها به بهبود کیفیت آموزش و پژوهش کمک می کند. علاوه بر این، هوش مصنوعی می تواند برای دانشجویان با انگیزه و پیشرفته مفید باشد؛ با این حال، تهدیدهای جدی نیز وجود دارد که باید به آن ها توجه شود. کاهش انگیزه و تنبلی، تکیه بر پاسخ های آماده، کاهش تفکر انتقادی و کاهش خلاقیت و نوآوری ازجمله این تهدیدها هستند که می توانند اثرات منفی بر فرایندهای آموزشی و پژوهشی بگذارند. از بین رفتن تعاملات انسانی، مشکلات اخلاقی و قانونی و افت کیفیت پژوهش ها نیز از دیگر چالش های درخورتوجه به شمار می روند؛ بنابراین برای موفقیت در ادغام هوش مصنوعی در آموزش به رویکردهای جامع و برنامه ریزی شده نیاز است که به این چالش ها و موانع پاسخ دهند. این پژوهش به دانشگاه ها کمک می کند تا رویکردهای جدیدی را برای بهره برداری مؤثر از فناوری های هوش مصنوعی در آموزش عالی پیاده سازی کنند. پیشنهاد می شود که دانشگاه ها به طور هم زمان به مزایا و تهدیدهای این فناوری بپردازند و برنامه های آموزشی و کارگاه های توانمندسازی برای اعضای هیئت علمی و دانشجویان برگزار کنند.

این پژوهش با هدف مقایسه بازی های سواد جسمانی با دو رویکرد هدایت شده از سوی معلم و هدایت شده از سوی همتایان بر رشد حرکتی و شایستگی حرکتی دانش آموزان ابتدایی انجام شد. پژوهش از نوع پژوهش های نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمام دانش آموزان دختر مشغول به تحصیل در پایه های چهارم، پنجم و ششم ابتدایی شهرستان همدان در سال تحصیلی 1402-1401 بود. با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای، 45 نفر براساس قلمرو پژوهش به عنوان نمونه انتخاب شدند و پس از اجرای پیش آزمون به روش تصادفی ساده به دو گروه مداخله و یک گروه کنترل تقسیم شدند. برای جمع آوری داده ها از آزمون برونیکس ازرتسکی (1987)، پرسشنامه خودادراکی هارتر (1989) و بازی های سواد جسمانی هدر گاردنر (2017) استفاده شد. گروه های مداخله به مدت چهار ماه، دو جلسه در هفته مطابق با روش آموزشی تمرین کردند؛ در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد و در پایان هفته شانزدهم از هر دو گروه پس آزمون گرفته شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یک راهه ارزیابی شد. نتایج نشان داد، میانگین گروه آزمایشی در دو متغیر رشد حرکتی (001/0=P)، شایستگی حرکتی (001/0=P) نسبت به گروه کنترل تفاوت معنا داری داشت. همچنین در شاخص رشد حرکتی، اثر رویکرد معلم محور بیشتر از همتایان محور و در شاخص شایستگی حرکتی، اثر رویکرد همتایان محور بیشتر از معلم محور بود؛ بنابراین می توان نتیجه گرفت که برنامه بازی های سواد جسمانی مبتنی بر فعالیت ورزشی منجر به پیشرفت رشد و شایستگی حرکتی می شود و رویکرد متفاوت تدریس با نقش اطلاعات محور در مقابل انگیزش محور می تواند اثرات مختلفی در این زمینه داشته باشد.

این پژوهش با هدف ارائه الگوی سیاست گذاری توسعه فرهنگی در ورزش ایران انجام شد. پژوهش حاضر دارای رویکردی کیفی، اکتشافی و استقرایی بود که از روش نظریه داده بنیاد به عنوان روش پژوهش استفاده شد. روش گردآوری داده ها مبتنی بر مبانی نظری مرتبط، مطالعه اسناد بالادستی و انجام مصاحبه های نیمه ساختاریافته براساس نظام نامه فرهنگی ورزش کشور، مصوب شورای عالی انقلاب فرهنگی (1395) بود. مشارکت کنندگان در تحقیق، 10 نفر از خبرگان موضوع بودند که به صورت هدفمند انتخاب شدند. برای تحلیل داده ها از روش مقایسه مداوم طی سه مرحله کدگذاری باز، محوری و انتخابی استفاده شد. نتایج نشان داد، 113 مفهوم در قالب 23 مقوله در رهیافت توسعه فرهنگی در ورزش تأثیرگذارند که از این میان چهار مقوله شرایط زمینه ای، چهار مقوله شرایط علی، چهار مقوله شرایط مداخله گر، شش مقوله راهبرد و پنج مقوله به عنوان پیامد استخراج شدند. یافته های این پژوهش به مدیران ارشد، مسئولان اجرایی و سازمان های مرتبط با فرایند سیاست گذاری توسعه فرهنگی در ورزش کشور کمک خواهد کرد تا بتوانند در راستای اجرای هر چه بهتر طرح ها و برنامه های فرهنگی تلاش کنند.

سواد بدنی یک سفر پیش رونده است که در آن اجزای مختلف باهم تعامل تا مشارکت و لذت بردن مادام العمر از فعالیت بدنی را تسهیل کنند. هدف از این پژوهش بررسی ارتباط بین سطح فعالیت بدنی با سواد بدنی کودکان 8 تا 12 سال با توجه به مکان زندگی بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان شهر خرم آباد بود که تعداد 90 نفر (30 نفر مرکز شهر، 30 نفر حومه، 30 نفر روستا) به عنوان نمونه با انجام آزمون های سواد بدنی و تکمیل پرسشنامه بین المللی فعالیت بدنی در این پژوهش شرکت کردند. جهت تجزیه وتحلیل داده ها از آزمون ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل واریانس چندمتغیره با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 22 استفاده گردید. نتایج نشان ارتباط مثبت و معنی داری بین فعالیت بدنی و سواد بدنی شرکت کنندگان وجود دارد (001/0 =P)، ازلحاظ میزان فعالیت بدنی و سطح سواد بدنی کودکان ساکن در روستا عملکرد بهتری نسبت به کودکان ساکن در مرکز و حومه شهر داشته اند (001/0 =P)، در زیر سازه دانش و درک کودکان ساکن در مرکز و حومه شهر نمرات بالاتری نسبت به کودکان روستا کسب کردند اما در سایر مؤلفه ها عملکرد کودکان ساکن روستا بهتر بود. ازلحاظ جنسیت تفاوت بین پسران و دختران در سواد بدنی کلی (001/0 =P)، فعالیت بدنی (001/0 =P)، شایستگی جسمانی (004/0 =P)، رفتار روزانه (001/0 =P)، معنی دار بود و پسران در این مؤلفه ها عملکرد بهتری داشته اند اما در مؤلفه انگیزش (481/0 =P) و دانش و درک (548/0 =P)، ازلحاظ جنسیتی تفاوتی یافت نشد.