مطالعات طب ورزشی

تحقیق حاضر با هدف مقایسه اثر حاد خستگی ناشی از مسابقه فوتبال بر برخی مؤلفه های کینماتیکی زانو و مچ پا بین بازیکنان فوتبال با و بدون سابقه جراحی رباط صلیبی قدامی انجام شد. این پژوهش از نوع کاربردی بود؛ بر این اساس، 20 بازیکن با سابقه جراحی رباط صلیبی قدامی و 20 بازیکن سالم با میانگین سن (74/3±93/22 سال) وزن (94/2±96/73 کیلوگرم) قد (03/0±76/1 متر) به صورت هدفمند به عنوان نمونه آماری تحقیق از لیگ برتر استان تهران در نظر گرفته شدند. مؤلفه های کینماتیکی حداکثر والگوس زانو، حداکثر خم شدن زانو و حداکثر دورسی فلکشن مچ پا حین الگوی پرش-فرود جفت پای بازیکنان با دستگاه شتاب سنج IMU قبل و بلافاصله بعد از یک مسابقه ارزیابی شد. برای تجزیه و تحلیل آماری از آزمون آنوای دو طرفه استفاده شد. نتایج نشان داد، در مؤلفه های کینماتیکی، حداکثر والگوس زانو در بازیکنان سالم و حداکثر خم شدن زانوی پا حین فرود بازیکنان با سابقه جراحی، تفاوت معنا داری وجود داشت (05/0P≤)، اما در بقیه مؤلفه های کینماتیکی نتایج معنا داری مشاهده نشد (05/0P≥). تجزیه و تحلیل داده های تحقیق نشان می دهد که خستگی ناشی از مسابقه فوتبال می تواند به صورت حاد بر کاهش حداکثر خم شدن زانوی بازیکنان با سابقه جراحی رباط صلیبی قدامی و افزایش والگوس زانوی بازیکنان سالم تأثیر بگذارد. علاوه بر آن، میزان والگوس زانو در افراد با سابقه جراحی به طور کلی از افراد سالم در حین فرود بیشتر است.

آسیب، بخش جدایی ناپذیر ورزش و رویدادی مهم در زندگی ورزشکاران محسوب می شود که جنبه روان شناختی آن کمتر مدنظر قرار گرفته است. تصویر بدنی به عنوان یکی از ویژگی های روان شناختی ممکن است ورزشکاران آسیب دیده را تحت تأثیر قرار دهد؛ ازاین رو هدف مطالعه حاضر مقایسه تصویر بدنی و خرده مقیاس های آن در ورزشکاران سالم و آسیب دیده بود. آزمودنی ها شامل 403 ورزشکار ( 282 ورزشکار سالم و 121 ورزشکار آسیب دیده) در رشته های فوتبال، فوتسال، والیبال، بسکتبال، کاراته، تکواندو، ژیمناستیک و بدنسازی در دامنه سنی 14-30 سال بودند که داوطلبانه شرکت کردند. در این تحقیق، از فرم کوتاه شده پرسشنامه خودتوصیفی بدنی مارش (2010) برای ارزیابی تصویر بدنی استفاده شد. برای تحلیل داده ها از آمار توصیفی، آزمون t مستقل و تحلیل واریانس چند متغیره یک طرفه استفاده شد. نتایج نشان داد که بین تصویر بدنی ورزشکاران سالم و آسیب دیده اختلاف معناداری وجود داشت. همچنین بین خرده مقیاس های قدرت، استقامت، انعطاف پذیری، هماهنگی، فعالیت بدنی، لیاقت ورزشی، سلامتی، عزت نفس و وضعیت بدنی عمومی ورزشکاران سالم و آسیب دیده تفاوت معناداری مشاهده شد (05/0>P). همچنین با افزایش شدت آسیب دیدگی، تصویر بدنی کاهش یافت؛ بنابراین با توجه به یافته های مطالعه می توان گفت که آسیب ورزشی اثر منفی بر تصویر بدنی ورزشکاران دارد و بی تمرینی ناشی از آسیب ورزشی می تواند تغییرات جسمانی و روانی ایجاد کند و تصویر بدنی درک شده در ورزشکاران را تغییر دهد.

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر تمرینات زنجیره حرکتی کتف بر عملکرد، ریتم اسکاپولوهومرال و حس وضعیت مفصل شانه در ژیمناستیک کاران مبتلا به دیسکینزی کتف بود. تعداد 30 ژیمناستیک کار مبتلا به دیسکینزی کتف به صورت تصادفی ساده در دو گروه تجربی (15 نفر با میانگین سنی 95/2±2/11 سال) و کنترل (15 نفر با میانگین سنی 56/3±4/11 سال) قرار گرفتند. برای ارزیابی اختلال حرکت کتف از آزمون دیسکینزی کتف و لغزش جانبی کتف کیبلر، به منظور اندازه گیری ریتم اسکاپولوهومرال از گونیامتر، برای ارزیابی حس وضعیت مفصل شانه از روش عکس برداری (45 و 80 درجه) و به منظور ارزیابی عملکرد شانه از آزمون YBT-UQ استفاده شد. سپس گروه تجربی به مدت هشت هفته در تمرینات زنجیره حرکتی کتف شرکت کردند و مجدداً آزمون های اولیه دو گروه اجرا و نتایج ثبت شد و داده ها با استفاده آزمون t جفت شده (برای تغییرات درون گروهی) و آنکووا (برای تفاوت های بین گروهی) در سطح 05/0P≤ تحلیل شدند. نتایج نشان داد، بین عملکرد مفصل شانه، ریتم اسکاپولوهومرال و حس وضعیت مفصل شانه در زوایای 40 و 80 درجه در پس آزمون در دو گروه تفاوت معناداری وجود داشت (001/0P=). همچنین اختلاف معناداری بین عملکرد مفصل شانه، ریتم اسکاپولوهومرال و حس وضعیت مفصل شانه در زوایای 40 و 80 درجه در پیش آزمون و پس آزمون گروه تجربی وجود داشت؛ در حالی که در گروه کنترل این تفاوت معنادار نبود. با توجه به یافته های پژوهش به نظر می رسد که تمرینات زنجیره حرکتی کتف برای ژیمناست کاران مبتلا به دیسکینزی کتف موجب بهبود عملکرد شانه، ریتم اسکاپولوهومرال و حس وضعیت مفصل شانه می شود؛ بنابراین به عنوان تمریناتی سودمند می توان آن را به متخصصان توان بخشی، مربیان و ژیمناست کاران توصیه کرد.

هدف این مطالعه، بررسی فشارهای کف پایی وضعیت ایستا در افراد دارای بازسازی رباط صلیبی قدامی و پای پرونیت در بازه های زمانی متفاوت پس از جراحی بود. تعداد 30 مرد دارای پای پرونیت با سابقه بازسازی رباط صلیبی قدامی داوطلب شرکت در این مطالعه شدند. برای اندازه گیری فشارهای کف پایی از دستگاه فوت اسکن ساخت کشور بلژیک استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل آماری آزمون آنالیز واریانس دوسویه با اندازه گیری های تکراری به کار رفت. نتایج نشان داد که عامل زمان (قبل و بعد از خستگی) تأثیر معنا داری بر افزایش فشارهای کف پایی در تمامی گروه ها داشت (001/0>P) همچنین عامل گروه تفاوت معنا داری بین گروه ها نشان داد؛ به طوری که گروه کمتر از شش ماه پس از بازسازی بیشترین مقادیر فشار را در نواحی پاشنه داخلی، میان پا، و متاتارسال ها داشت. اثر تعاملی زمان × گروه برای متغیرهای میانگین فشار کف پا، فشار در پاشنه داخلی، فشار در متاتارسال اول، و فشار در انگشتان 2 تا 5 معنا دار بود (05/0>P). نتایج آزمون های تعقیبی نشان داد که بیشترین افزایش فشار پس از خستگی در گروه کمتر از 6 و 12 ماه پس از بازسازی رخ داد. به نظر می رسد، افراد دارای بازسازی رباط صلیبی قدامی و پای پرونیت، به ویژه در مراحل اولیه توانبخشی (کمتر از 12 ماه پس از جراحی)، در شرایط خستگی دچار افزایش درخورتوجهی در فشارهای کف پایی می شوند که نشان دهنده ناپایداری بیشتر و توزیع نامناسب بار بر کف پا است.

بروز آسیب های اسکلتی عضلانی جزو جدانشدنی از تمرینات بدنی و ورزشی نیروهای نظامی است و به کاهش سلامت جسمانی و توان رزمی نیروها منجر می شود؛ بنابراین هدف پژوهش حاضر، بررسی اپیدمیولوژیک آسیب های اسکلتی عضلانی ناشی از تمرینات آموزشی بدو خدمت در نیروهای نظامی و ارائه الگویی جامع برای پیشگیری از این آسیب ها بود. پژوهش حاضر از نوع کاربردی و اپیدمیولوژی توصیفی بود. جامعه آماری پژوهش، فراگیران درجه داری یکی از آموزشگاه های نیروهای نظامی کشور بودند که 534 نفر بررسی شدند. پس از مطالعه نمونه های پژوهش مشاهده شد که 2/28 درصد افراد دچار انواع آسیب های اسکلتی عضلانی شدند. بارزترین علت وقوع آسیب، دویدن و رژه رفتن گزارش شد. بیشترین میزان شیوع براساس موضع آسیب، مچ پا/پا/انگشتان پا گزارش شد. بیشترین میزان شیوع براساس منطقه بدنی آسیب در آسیب های حاد، اندام تحتانی و در آسیب های مزمن، تنه گزارش شد. بیشترین میزان شیوع براساس نوع آسیب، آسیب های مفصلی شامل دررفتگی/نیمه دررفتگی/پارگی رباط در آسیب های حاد و آسیب های مفصل و رباط در آسیب های مزمن گزارش شد. 4/75 درصد از آسیب ها از نوع خفیف، 5/10 درصد از نوع متوسط و 1/14 درصد از نوع شدید بود و نرخ بروز آسیب برابر با 15/1 گزارش شد. تغییر مدل رژه، استفاده از پوتین مناسب و کفی های ضربه گیر، جلوگیری از بیش تمرینی در رژه، صف جمع و تمرینات ورزشی، ارزیابی ورودی تخصصی (پوسچر، غربالگری حرکتی) و استفاده از تجهیزات پیشگیری کننده آسیب، موارد اصلی الگوی جامع پیشگیری از آسیب در نیروهای نظامی تعیین شدند.

بازیکنان فوتبال در رده های سنی مختلف همواره درمعرض آسیب های اندام تحتانی قرار دارند. هدف این پژوهش شناسایی عوامل خطر آسیب های اندام تحتانی بازیکنان تیم ملی فوتبال جوانان ایران بود. این پژوهش از نوع توصیفی-مقایسه ای و شامل ۲۵ بازیکن مرد تیم ملی جوانان ایران بود. ابتدا اطلاعات دموگرافیک ثبت شد (میانگین سن آزمودنی ها 50/0±50/18 سال، قد 70/6±24/182 سانتی متر و وزن 63/6±24/75 کیلوگرم) و سپس دامنه حرکتی دورسی فلکشن مچ پای راست و چپ با آزمون تحمل وزن لانج ارزیابی شد. الگوی فرود بازیکنان با آزمون پرش و فرود ویژه فوتبال و قابلیت تغییر جهت با مانور برشی از طریق تحلیل ویدیوهای ضبط شده با دو دوربین سرعت بالا (۲۵۰ فریم بر ثانیه) و نرم افزار Kinovea بررسی شد. داده ها با نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ با استفاده از آمار توصیفی و آزمون t زوجی در سطح معناداری 05/0 تحلیل شد. دامنه حرکتی مچ پای راست و چپ به ترتیب 75/2±36/47 و 16/4±37/47 بود و تفاوت معناداری بین دامنه حرکتی هر دو پا مشاهده نشد. بررسی الگوی فرود نشان داد که بین فرود تک پا و جفت پا در فلکشن زانو (97/4=t، 01/0=P)، دورسی فلکشن (84/3=t، 01/0=P) و فلکشن تنه (4=t، 01/0=P) تفاوت معنادار وجود داشت، اما والگوس زانو (49/0=t، 62/0=P) تفاوت معنا داری نداشت. در آزمون CMAS بیشتر بازیکنان در گروه خطر متوسط قرار داشتند. نتایج نشان داد که دامنه حرکتی مچ پا در هر دو پا تفاوتی نداشت و فرود تک پا با کاهش فلکشن زانو، دورسی فلکشن و فلکشن تنه بدون تغییر معنادار در والگوس زانو همراه بود. همچنین بیشتر بازیکنان در ارزیابی خطر توسط آزمون CMAS در سطح متوسط قرار گرفتند و اصلاح الگوهای حرکتی در بازی برای آنان نیاز است؛ بنابراین اصلاح مکانیک فرود و تغییر جهت برای پیشگیری از آسیب های اندام تحتانی ضروری است.