مطالعات طب ورزشی

با توجه به ادعای مطرح شده درخصوص نقش آسیب رسان کفش های دویدن به عنوان یکی از علل یازده گانه مشاهده صدمه در هر 1000 ساعت تمرین، هدف این مطالعه، مقایسه متغیرهای حوزه زمان نیروی عکس العمل زمین طی مرحله استقرار دویدن با کفش ناپایدار و معمولی بود. بیست زن جوان فعال با یک کفش معمولی با کفی صاف و یک کفش ناپایدار با کفی گهواره ای شکل با سرعت 5/2 متر بر ثانیه روی سطح آزمایشگاه دویدند. داده های سه بعدی نیروی عکس العمل زمین طی مرحله استقرار دویدن با استفاده از یک صفحه نیرو با فرکانس 1000 هرتز جمع آوری شد و مقادیر اوج نیروهای عکس العمل زمین، زمان رسیدن به اوج آن ها، اوج گشتاور آزاد، ایمپالس و نرخ بارگذاری لحظه ای و متوسط نیروی عمودی توسط نرم افزار متلب محاسبه شدند. برای مقایسه متغیرهای وابسته بین دو شرایط، از آزمون های تی زوجی و ویلکاکسون استفاده شد (05/0≥P). زمان رسیدن به اوج نیروی غیرفعال عمودی، زمان رسیدن به اوج نیروی ترمزی و مقدار اوج گشتاور آزاد طی مرحله استقرار دویدن با کفش ناپایدار نسبت به کفش معمولی به طور معناداری کمتر بود؛ در حالی که اوج نیروی خارجی و نرخ بارگذاری متوسط و لحظه ای نیروی عمودی با کفش ناپایدار در مقایسه با کفش معمولی به طور معناداری بیشتر بود (05/0≥P). با توجه به یافته های پژوهش، ازآنجاکه کفش های ناپایدار باعث کاهش زمان رسیدن به اوج نیروی غیرفعال عمودی و افزایش نرخ های بارگذاری عمودی و ایجاد شوک بیشتر مرتبط با آسیب های دویدن می شوند، به نظر نمی رسد استفاده از این نوع کفش ها مزیتی برای دوندگان در پیشگیری یا درمان آسیب ها داشته باشد

نقص تعادل به عنوان یک عامل خطر مهم برای اسپرین مچ پا شناخته می شود؛ به طوری که مطالعات نشان می دهند ورزشکاران با نقص تعادل پویا 48 درصد بیشتر در معرض این آسیب قرار می گیرند. هدف این مطالعه، بررسی اثربخشی تمرینات عصبی-عضلانی، با و بدون مداخله شناختی، در بهبود قدرت و شاخص های کنترل پاسچر در حالت ایستادن تک پا با چشمان باز و بسته در زنان ورزشکار مبتلا به نقص تعادل بود؛ بر این اساس، قدرت عضلات مچ پا و متغیرهای کنترل پاسچر 36 ورزشکار دختر با نقص تعادل پویا، در رده سنی 15 تا 30 سال، با استفاده از دستگاه های داینامومتر دستی و فوت اسکن اندازه گیری شد. شرکت کنندگان به طور تصادفی به دو گروه ۱۸ نفر تقسیم شدند: گروه تمرین (تمرینات عصبی-عضلانی با مداخله شناختی) و گروه کنترل (تمرینات عصبی-عضلانی بدون مداخله شناختی). ارزیابی ها در هر دو گروه در دو مرحله قبل و بعد از مداخله انجام شد. داده ها با استفاده از آزمون آماری تحلیل واریانس با اندازه گیری های تکراری تجزیه و تحلیل شدند (05/0>P). نتایج نشان داد که اثر تعاملی زمان بر گروه ها در متغیرهای قدرت پلانتار فلکسور و اورژن معنادار بود؛ در حالی که برای سایر متغیرها این نتایج معنادار نبود. همچنین مقایسه های زوجی نشان دهنده بهبود معنادار در تمامی متغیرها به جز نوسانات داخلی-خارجی در حالت چشم بسته و طول مسیر جابه جایی مرکز فشار در شرایط مشابه بود. این نتایج نشان می دهد که گنجاندن تکالیف شناختی دوگانه در پروتکل های تمرینات عصبی-عضلانی می تواند باعث بهبود بیشتر در قدرت و کنترل وضعیتی شود و به طور بالقوه خطر آسیب را در ورزشکاران با اختلالات تعادل کاهش دهد

هدف این تحقیق بررسی اثر و ماندگاری هشت هفته تمرینات پایداری عصبی عضلانی پویا بر درد و حرکات عملکردی پایه افراد 30 تا 50 ساله دارای کمردرد مزمن غیر اختصاصی بود. پس از انتخاب هدفمند و گروه بندی به صورت تصادفی، 29 نفر (13 نفر گروه تمرینی و 16 نفر گروه کنترل) تا پایان تحقیق باقی ماندند. از شاخص بصری درد و آزمون های غربالگری حرکتی عملکردی برای ارزیابی بیماران در پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری دوماهه استفاده شد. گروه تمرینی سه جلسه 50 تا 60 دقیقه ای و به مدت هشت هفته تمرینات پایداری عصبی عضلانی پویا را انجام دادند و گروه کنترل فعالیت روتین روزانه خود را دنبال کردند. داده ها با روش آماری تحلیل واریانس آمیخته، تی مستقل و تعقیبی بونفرونی در سطح معناداری 05/0 تحلیل شدند. نتایج نشان داد، شاخص درد )001/0≥P) و نمرات حرکات عملکردی بیماران گروه تمرینی )001/0≥P) در پس آزمون بهبود پیدا کرد. اثر مثبت تمرینات پس از یک دوره دوماهه بی تمرینی نسبت به پس آزمون کمی کاهش پیدا کرد، ولی این کاهش از لحاظ آماری معنادار نبود )05/0˃P). تغییرات پیگیری نسبت به پیش آزمون گروه تمرینی و تغییرات در نوبت های اندازه گیری گروه کنترل معنادار نبود )05/0˃P). می توان نتیجه گرفت، تمرینات پایداری عصبی عضلانی پویا به مدت هشت هفته باعث بهبودی درد و حرکات عملکردی در افراد مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی شد و این بهبودی تا دو ماه پس از پایان تمرینات نیز پایدار بود

با شناسایی عوامل خطرزای آسیب مانند تعادل ضعیف و نقص در عملکرد حرکتی، می توان دانش آموزان مستعد آسیب را شناخت و با انجام تمرینات مناسب، خطر بروز آسیب را در آن ها کاهش داد. هدف مطالعه حاضر، تعیین اثربخشی تمرینات عملکردی بر نمره آزمون غربالگری حرکات عملکردی و تعادل پویای اندام تحتانی و فوقانی دانش آموزان مستعد آسیب بود. در این مطالعه نیمه تجربی، 60 نفر از دانش آموزان 10 تا 13 ساله با نمره کمتر از 14 در آزمون غربالگری حرکات عملکردی (مستعد آسیب)، به صورت تصادفی در دو گروه کنترل و تجربی (تمرینات عملکردی) قرار گرفتند. گروه تجربی به انجام هشت هفته تمرینات عملکردی پرداخت و گروه کنترل در این مدت به روتین معمولی زندگی خود ادامه داد. عملکرد حرکتی و تعادل اندام تحتانی و فوقانی به ترتیب با آزمون های غربالگری حرکات عملکردی و آزمون تعادل Y، در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون ارزیابی شد. داد ه ها با استفاده از آزمون آنالیز کوواریانس در نرم افزار SPSS نسخه 26 تحلیل شد (P£0/05). نتایج آزمون کوواریانس نشان داد، پس از کنترل اثر پیش آزمون، در پس آزمون نتایج آزمون غربالگری حرکات عملکردی و تعادل پویای پا و دست برتر (در هر سه جهت)، بین دو گروه اختلاف معناداری وجود داشت (001/0>P). با توجه به نتایج پژوهش، استفاده از تمرینات عملکردی برای بهبود عملکرد حرکتی و تعادل پویای اندام تحتانی و فوقانی با هدف کاهش خطر بروز آسیب در دانش آموزان مستعد آسیب پیشنهاد می شود

هدف پژوهش حاضر، تعیین تأثیر ابزار کمک کننده به تحرک پذیری بافت نرم بر قدرت و دامنه حرکتی آرنج و مچ دست بیماران مبتلا به آرنج تنیس بازان بود؛ بر این اساس، 44 نفر از بیماران مبتلا به آرنج تنیس بازان به صورت هدفمند و دردسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه تجربی و کنترل قرار گرفتند. بیماران گروه کنترل، تزریق کورتیکواستروئید، 10 جلسه فیزیوتراپی و استفاده روزانه باند تنیس البو دریافت کردند؛ در حالی که بیماران گروه تجربی علاوه بر دریافت درمان های گروه کنترل، چهار هفته، هر هفته دو جلسه، ابزار کمک کننده به تحرک پذیری بافت نرم را به مدت 10 دقیقه دریافت کردند. قدرتِ گرفتن (دینامومتر دستی) و دامنه حرکتی (گونیامتر) بیماران قبل و بعد از چهار هفته اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از روش آماری تی وابسته و آزمون های تحلیل واریانس تجزیه و تحلیل شدند (05/0>P). یافته های حاصل از پژوهش نشان داد که در گروه تجربی تمامی متغیرها بهبودی معناداری داشتند (05/0>P)؛ اما در گروه کنترل، تنها قدرتِ گرفتن بهبودی معناداری داشت (05/0>P). همچنین تفاوت معناداری بین دو گروه تجربی و کنترل در قدرتِ گرفتن، دامنه حرکتی فلکشن و اکستنشن آرنج و اکستنشن مچ دست مشاهده شد (05/0>P)، اما در دامنه حرکتی فلکشن مچ دست تفاوت معناداری بین دو گروه تجربی و کنترل مشاهده نشد (05/0<P). با توجه به بهبود قدرتِ گرفتن و دامنه حرکتی فلکشن و اکستنشن آرنج و اکستنشن مچ دست، پیشنهاد می شود ابزار کمک کننده به تحرک پذیری بافت نرم همراه با مداخلات متداول درمان بیماری آرنج تنیس بازان، برای این دسته از بیماران استفاده شود

آسیب های ورزشی یکی از خطراتی است که کوهنوردان همواره با آن مواجه می شوند و با شناسایی آن ها می توان راهکار مناسب برای پیشگیری و کاهش خطر بروز این آسیب ها را فراهم کرد. هدف این مطالعه بررسی آسیب های ورزش کوهنوردی به صورت آینده نگر در زنان و مردان بود. در این پژوهش 200 ورزشکار در یک دوره 12 هفته ای با استفاده از پرسشنامه آینده نگر مشکلات سلامت اسلو به صورت هفتگی بررسی شدند. در این تحقیق توصیفی-تحلیلی، بیشترین میزان شیوع آسیب به ترتیب در زنان و مردان کوهنورد 19 درصد و 10 درصد به ترتیب در زانو، مچ پا و ستون مهره کمری در زنان و شانه در مردان بود. شدت آسیب با توجه به تعداد روزهای از دست رفته در زنان به 45 نفر و در مردان به 38 نفر رسید. در بررسی علل آسیب ها در زنان و مردان 27 و 26 آسیب حاد و 13 و 11 آسیب استفاده بیش از حد بود. با توجه به یافته ها و مخاطرات احتمالی آسیب های ورزشی برای کوهنوردان، باید تمرکز ویژه ای داشت برای جلوگیری از کاهش این آسیب ها و شکایات، قبل از مزمن شدن آسیب ها به خصوص در زنان کوهنوردی که هر هفته به این ورزش می پردازند و احتمال آسیب دیدگی آن ها زیاد است. همچنین نیاز به انجام تحقیقات بیشتری به صورت آینده نگر برای شناسایی هر چه بیشتر آسیب های کوهنوردان در رشته های مختلف این ورزش درحال توسعه، ضروری است