اسکان عشایر کوچنده: اهداف، عملکرد و نتایج
آرشیو
چکیده
علیرغم وجود مخالفان و موافقان زیاد طرح اسکان جامعه عشایری، این جامعه، همانند جوامع شهری و روستایی، برای ارتقاء و بهبود سطح زندگی و برخورداری و بهره مندی از منابع و ظرفیت های موجود، می بایست، از برنامه های توسعه بهره مند شوند. مناطق عشایری دارای ظرفیت هایی برای توسعه، افزایش تولید و اشتغال هستند، امّا، خود عشایر، به دلیل کمبود توان فنی و مالی، امکان بهره برداری از آنها را ندارند. از طرف دیگر، به دلیل افزایش جمعیت عشایر و محدودیت ظرفیت مراتع مورد بهره برداری، امکان اشتغال افراد اضافه شده به دامداری در مرتع به روش کوچندگی وجود ندارد. در این شرایط، عشایرِ اضافه شده یا باید راهی شهرها شده و از جامعه تولیدکننده حذف شوند یا باید تغییر شیوه معیشت داده و اشتغال و منابع درآمدی غیر از دامداری مبتنی و متّکی به مرتع را در قلمرو زیست خود برگزیند و با یکجانشینی همراه با برخورداری از شاخص های توسعه مولّد باقی بماند. روش پژوهش حاضر توصیفی-تحلیلی بوده که از طریق بررسی منابع موجود، به صورت کتابخانه ای و مصاحبه با دست اندرکاران و بهره گیری از تجربه زیسته اجرایی-مدیریتی نگارنده انجام شده است. یافته ها مشخص ساخت، اسکان مدیریت شده در جامعه عشایری به دو مقطعِ قبل از پیروزی انقلاب اسلامی (مقطع اول: از سال ۱۳۱۲ با هدف مهار قدرت عشایر و به اجبار) و به بعد از پیروزی انقلاب اسلامی (مقطع دوم: از سال 1357 با هدف تکریم و ارایه خدمات به عشایر و بسط عدالت براساس خواست و با مشارکت عشایر) قابل تفکیک و تقسیم است. در نهایت، بر اساس یافته ها، پیشنهادات جهت بهره برداری مخاطبان علمی-اجرایی این حوزه ارائه گردید.متن
Settlement of Nomadic Tribes: Goals, Performances and Results
Despite numerous opponents and proponents of the plan for settling the nomadic community, this community, like urban and rural communities, must benefit from development programs in order to elevate and improve their living standards and to enjoy and utilize existing resources and capacities. Nomadic areas possess capacities for development, increased production, and employment; however, the nomads themselves, due to a lack of technical and financial capability, are unable to exploit them. On the other hand, due to the increase in the nomadic population and the limited capacity of the utilized pastures, it is not possible to employ the added individuals in pastoral livestock farming through nomadism. Under these circumstances, the surplus nomads must either migrate to cities and be removed from the productive community, or they must change their livelihood method and choose occupations and income sources other than pasture-based livestock farming within their living territory, and through sedentarization, remain while benefiting from productive development indicators. The research method of this study was descriptive-analytical, carried out by examining existing sources through library research and interviews with stakeholders, and by utilizing the author's lived executive-management experience. The findings revealed that managed settlement in the nomadic community can be distinguished and divided into two periods: before the victory of the Islamic Revolution (the first period: from ۱۹۳۳, with the aim of subduing the power of the nomads and by force) and after the victory of the Islamic Revolution (the second period: from ۱۹۷۸, with the aim of respecting and providing services to the nomads and expanding justice based on their will and with their participation). Finally, based on the findings, suggestions were presented for the use of the scientific-executive audience in this field.
تبلیغات
