ظرفیت های اقتباس از مثنوی در ادبیات نمایشی کودک و نوجوان (مطالعه موردی: گفت و گوی نمایشی در ده حکایت از داستان های حیوانات) (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
حکایت، نوعی گفتمانی روایی است که انتقال پیام های اخلاقی و رفتاری را به شیوه غیرمستقیم امکان پذیر می سازد. تمثیل نیز گونه ای ابزار بلاغی است که ذهن را به قیاس و قضاوت میان دو امر مشابه سوق می دهد؛ ازاین رو، حکایت های تمثیلی ابزار مناسبی برای پرورش تفکر کودک و نوجوان و تسهیل در تحقق اهداف تعلیم وتربیت به شمار می آیند. در ادبیات فارسی، حکایت های تمثیلیِ مثنوی، بستر مناسبی برای قصه گویی خلاق فراهم می آورند. افزون بر این ویژگیِ کلی، گفت وگومحوریِ تمثیل ها، مؤلفه ای است که ما را با قابلیت اقتباس از تمثیل های مثنوی در ادبیات نمایشی کودک و نوجوان روبرو می کند. نخستین ویژگی نمایشیِ حکایت های تمثیلی در مثنوی، واقع گرایی و باورپذیری است؛ زیرا احکام اخلاقی را ازطریق گفت وگو میان مردم عادی طرح می کنند و بیشترِ زمینه های معرفتی را با متن زندگی پیوند می زنند. ویژگی دیگر، سادگی و کوتاهی گفت وگوها و نیز رفت وآمد میان طرفین گفت وگوست که از منظر سبک، برای بازآفرینی در ادبیات نمایشی کودک و نوجوان مناسب اند. همچنین، حکایت های گفت وگومحورِ مثنوی، سرشتی چندصدایی دارند؛ به نحوی که اندیشه های موافق و مخالف در قالب گفت وگو بیان می شود و فرهنگ گفت وگو را به گروه سنی کودک و نوجوان آموزش می دهد. مؤلفه هایی مانند خلق گفت وگو میان حیوانات یا پردازش گفت وگوهایی که کودکان در آن نقش دارند نیز به این مجموعه ویژگی ها اضافه می شود. در این پژوهش، قابلیت اقتباس از گفت وگوهای نمایش قصه های مثنوی برای اقتباس در ادبیات نمایشی کودک و نوجوان با روش توصیفی تحلیلی بررسی شده است.Exploring the Adaptation of Mystical Masnavi Stories into Children's and Teenagers' Drama Literature A Case Study on Dramatic Dialogue in Ten Animal Stories
A story is a narrative discourse that conveys moral and behavioral messages indirectly. Allegory serves as a rhetorical tool that prompts comparison and judgment between similar entities. Consequently, allegorical stories are deemed effective for nurturing critical thinking in children and teenagers and facilitating educational objectives. Persian literature, particularly Masnavi's allegorical tales, offers a rich platform for creative storytelling. The dialogue-centered nature of parables found in Masnavi presents opportunities for adapting these narratives into children's and teenagers' dramatic literature. The realism and believability of allegorical stories in Masnavi are notable, as they convey moral principles through dialogues among ordinary characters, bridging various knowledge domains with real-life experiences. Additionally, the simplicity and brevity of dialogues, along with the interplay between dialogue participants, make these stories suitable for reimagining in children's and teenagers’ dramatic literature from a stylistic perspective. Masnavi's dialogue-oriented narratives exhibit a polyphonic quality, showcasing positive and negative viewpoints through dialogues and imparting the value of dialogue to young audiences. Furthermore, elements such as conversations involving animals or engaging children in dialogues enrich these narratives. This research explores the adaptability of Masnavi's dialogues for integration into drama literature tailored for children and teenagers, employing a descriptive-analytical approach.
تبلیغات
