مفهوم فضا در پیوند با فیزیک، فلسفه و هنر در آموزش مجسمه سازی معاصر بر مبنای نظریه پیوندگرایی (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
بیان مسئله: مفهوم «فضا» در مجسمه سازی پدیده ای چندلایه و میان رشته ای است که در پیوند با ادراک، بدن، ماده و معنا شکل می گیرد. تاریخ تحول این مفهوم نشان می دهد که فضا در فیزیک از ساختاری مطلق به بستری نسبی، در فلسفه از مقوله ای پیشینی به تجربه ای پدیدارشناختی و در مجسمه سازی از پس زمینه ای ایستا به عنصری پویا در تولید معنا تبدیل شده است. این تحولات پیچیدگی مفهوم فضا را برجسته می کنند و ضرورت رویکردی شبکه ای برای آموزش آن در مجسمه سازی معاصر را جهت پیوند میان دانش نظری و توانایی عملی دانشجویان آشکار می سازد. پرسش این پژوهش با تکیه بر نظریه یادگیری پیوندگرایی این است که چگونه می توان با تلفیق دیدگاه های فیزیکی، فلسفی و هنری، مدلی نوین و کارآمد برای آموزش مفهوم فضا ارائه کرد. هدف پژوهش: ارائه مدلی شبکه ای برای آموزش فضا در مجسمه سازی است که دانش فلسفی، فیزیکی و زیباشناختی را به عنوان گره های یک شبکه مفهومی سازمان دهد و امکان ارتقای توانایی دانشجویان در تحلیل و خلق فضا را فراهم کند. روش پژوهش: این پژوهش با رویکرد کیفی و روش توصیفی-تحلیلی و ماهیتی کاربردی-توسعه ای انجام شد. داده ها از دو مسیر گردآوری شدند؛ مطالعه کتابخانه ای درباره مفهوم فضا در فیزیک، فلسفه و هنر و مطالعه میدانی شامل تحلیل نمونه هایی از آثار مجسمه سازان معاصر و پروژه های پایانی دانشجویان مجسمه سازی دانشگاه تهران. تحلیل داده ها براساس منطق شبکه ای نظریه پیوندگرایی انجام شد تا نحوه ارتباط لایه های مختلف فضا در فرایند آموزش و دلیل انتخاب این روش تبیین شود. نتیجه گیری: یافته ها نشان می دهد که توجه هم زمان به لایه های فیزیکی و فلسفی فضا، درک دانشجویان را از سطح تجربه حسی به سطحی تحلیلی و خلاقانه ارتقا می دهد. ازاین رو، پیشنهاد می شود که مفهوم فضا در مجسمه سازی با رویکردی پیوندگرا بازطراحی شود تا آموزش آن تنها به شناخت فرم محدود نماند و نسبت میان فرم، فضا و معنا به صورت شبکه ای و چندبُعدی درک شود.The Concept of Space: Physics, Philosophy, and Art in Contemporary Sculpture Education from a Connectivism Perspective
Problem statement: The concept of space in sculpture is a multilayered and interdisciplinary phenomenon formed through its relationship with perception, the body, materiality, and meaning. The historical development of this concept shows that space has shifted in physics from an absolute structure to a relative framework; in philosophy, from an a priori category to a phenomenological experience; and in sculpture, from a static background to a dynamic element in the production of meaning. These transformations underscore the complexity of space and reveal the need for a network-oriented approach to its teaching in contemporary sculpture, one that can meaningfully connect theoretical knowledge with students’ practical capabilities. Drawing on the theory of connectivism learning, this study asks how an integrated synthesis of physical, philosophical, and artistic perspectives can contribute to the development of a novel and effective model for teaching the concept of space in contemporary sculpture education. Research objective: The aim of this study is to propose a network-based model for teaching space in sculpture education, in which philosophical, physical, and aesthetic knowledge are organized as interconnected nodes within a conceptual network, thereby enabling the enhancement of students’ abilities to analyze and create space. Research method: This study adopts a qualitative approach and employs a descriptive–analytical method with an applied–developmental orientation. Data were collected through two main pathways: a library-based study of the concept of space in physics, philosophy, and art, and a field study involving the analysis of selected works by contemporary sculptors as well as final projects by sculpture students at the University of Tehran. Data analysis was conducted based on the network logic of connectivism theory, in order to elucidate the relationships among different layers of space in the educational process and to justify the rationale for the selected methodological approach. Conclusion: The findings indicate that concurrent attention to the physical and philosophical layers of space elevates students’ understanding from the level of sensory experience to a more analytical and creative level. Accordingly, it is recommended that the concept of space in sculpture be reconfigured through a connectivism approach so that its instruction is not confined to the recognition of form, but rather the relations among form, space, and meaning are apprehended as a networked, multidimensional phenomenon.
تبلیغات
