دلالت در نظریه فیلم ویوین سابچک: بازخوانی از منظر پدیدارشناسی مرلوپونتی (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
ویوین سابچک از نظریه پردازان زن سینمای آمریکا است که با تاثیر از مرلوپونتی کتاب خود به نام «خطاب چشم: پدیدارشناسی تجربه فیلم» را نگاشت و رویکردی وجودی-پدیدارشناختی را به سینما اتخاذ کرد. سابچک با الهام از مرلوپونتی به سینما ظرفیت دلالتی می دهد و در ساختار دلالت سینمایی دو عنصر آگاهی متجسد و گوشت را وارد می کند. صحبت از گوشت در سینما ما را به حوزه هستی شناسی سینما می برد و دلالت را با وجود یکی می انگارد. دلالت با دو مدالیته تجربه وجودی یعنی ادراک و بیان شکل می گیرد. ادراک و بیان از حالات وجود مجسم در جهان است که در ساختار آینه ای گوشت معکوس می شوند و معنا در ضخامت این تجربه وجودی شکل می گیرد. از نظر سابچک، دوربین به مثابه ادراک و پروژکتور به مثابه بیان در سینما ظرفیت دلالتی سینما و به تعبیری ظرفیت وجودی آن را افزایش می دهند. بدین شکل که حرکت بصری دوربین تبدیل به کوگیتویی می شود که انتخاب گر است و بیان پروژکتور از دل معانی کهنه معنایی نو پدیدار می کند. این اعمال دوربین و پروژکتور در سینما به هیچ وجه مکانیکی نیست و ما را به سمت تجربه وجودی سوق می دهد.Signification in Vivian Sobchack's film theory: a re-reading from the perspective of Merleau-Ponty's phenomenology
Vivian Sobchack is one of the female theorists of American cinema, who wrote her book "The Address of the Eye: Phenomenology of Film Experience" under the influence of Merleau-Ponty and adopted an existential-phenomenological approach to cinema. Inspired by Merleau-Ponty, Sobchack gives cinema a capacity of signification and introduces two elements of embodied consciousness and flesh in the structure of cinematic significance. Talking about flesh in cinema takes us to the ontology of cinema and considers the signification to be one with existence. Signification is formed by two modalities of existential experience, i.e., perception and expression. Perception and expression are states of embodied existence in the world that are reversed in the mirror structure of flesh, and meaning is formed in the thickness of this existential experience. According to Vivian Sobchack, the camera as a perception and the projector as an expression in the cinema increase the signifying capacity of the cinema and, in a sense, its existential capacity. In this way, the visual movement of the camera becomes a cogito that makes a choice, and the expression of the projector emerges a new meaning from the heart of the old meanings. These actions of camera and projector in cinema are not mechanical in any way and lead us towards existential experience.
تبلیغات
