تحلیل تاب آوری مسکونی محلات ناکارآمد در برابر زلزله (نمونه موردی: منطقه 7 تهران) (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
رشد جمعیت با شهرنشینی سریع و بدون برنامه ریزی، گسترش فزاینده مخاطرات طبیعی و انسانی، پیامدی جزء ناپایداری در پهنه شهرها به ویژه پهنه های فرسوده و ناکارآمد مسکونی ندارد. بنابراین امروزه در شهرها، توجه به افزایش پایداری فیزیکی مسکن مبتنی بر اصول و نظریه تاب آوری از اهمیت زیادی برخودار است. هدف پژوهش تحلیل و کاربرد تاب آوری کالبدی مسکن در بافت های فرسوده شهری در محلات منطقه 7 با 13 محله با وسعت 1970383 مترمربع و همچنین نحوه تأثیر آن برای پایدارسازی منابع شهری است. پژوهش حاضر با نوع کاربردی توسعه ای و با روش توصیفی- تحلیلی و ارزیابی تاب آوری کالبدی مسکن محدوده مورد مطالعه با داده های حاصل از مطالعات اسنادی موجود در سازمان مسکن و شهرسازی، مرکز آمار و شهرداری پرداخته است. داده ها در غالب شاخص های اسکلت ساختمان، عمر بنا، نفوذپذیری، تعداد طبقات، جنس مصالح، کیفیت ابنیه و دانه بندی قطعات در بافت مسکونی استخراج و دسته بندی شده اند. جهت ارزیابی و کشف الگو از ابزار رگرسیون، از روش خودهمبستگی فضایی برای وزن دهی لایه ها، تحلیل توزیع فضایی از روش خودهمبستگی فضایی موران محلی (Anselin local Morans) در نرم افزار GIS و Geoda در سطوح محلات منطقه 7 استفاده شده است. نتایج حاصله بیانگر این است علیرغم قرارگیری مساحت بیشتری از محدوده در بازه تاب آوری متوسط تا غیر تاب آور از لحاظ تفکیک، طیف تاب آوری در محلات با روند تغییرات و تأثیرات متفاوتی روبرو است که پراکنش جغرافیایی آن در قسمت شرق منطقه نمود و تمرکز بیشتری دارد.Analysis of the Residential Resilience of Inefficient Neighborhoods against Earthquakes (Case Study: Tehran Region 7)
The accelerated and unsystematic urbanization prompted by demographic expansion, coupled with the escalating vulnerabilities stemming from both natural and anthropogenic factors, culminates in instability, particularly within the deteriorated and inefficient residential sectors of urban environments. Consequently, it is imperative in contemporary discourse to prioritize the advancement of the physical sustainability of housing, grounded in the principles and theories pertaining to resilience. The objective of this inquiry is to scrutinize and implement the resilience of housing structures situated within the degraded urban fabric of the 7th district, which encompasses 13 neighborhoods over an expanse of 1,970,383 square meters, and to investigate the implications of this resilience on the sustainability of urban resources. This research adopts an applied-developmental methodology, employing descriptive-analytical techniques to evaluate the resilience of housing structures within the specified area, leveraging data sourced from the Housing and Urban Development Organization, the Statistical Center, and municipal records. The data has been meticulously extracted and classified according to indicators such as structural frameworks, chronological age of buildings, permeability rates, vertical extent, material classifications, structural integrity, and particle size distribution within the residential milieu. To analyze and unveil patterns, regression methodologies and spatial autocorrelation techniques were employed for layer weighting, accompanied by spatial distribution analysis utilizing local Moran's I (Anselin local Moran's) through GIS and Geoda software at the neighborhood level within the 7th district. The findings reveal that, notwithstanding a substantial area categorized within the medium to non-resilient spectrum of resilience classification, the resilience dynamics across the neighborhoods exhibit diverse trends and effects, with its spatial distribution demonstrating a pronounced concentration in the eastern sector of the district.
تبلیغات
