موسیقی عرفانی ایرانی از نگاه کربن
آرشیو
چکیده
هرگاه سخن از عرفان ایرانی به میان می آید، موسیقی به عنوان بحث ضمیمه ای و یا چیزی از بیرونی به نظر می رسد. درصورتی که در عرفان ایرانی موسیقی جزء مهمی از آن محسوب می شود. این نوع موسیقی، البته معنا و تعریفی برای خود دارد که کربن سعی کرده است در مقاله معنای موسیقی عرفانی ایرانی آن را شرح دهد. او ابتدا از پارادوکس بین این نوع موسیقی با حکم فقها و البته چیزی به منزله تکمیل کننده عرفان ایرانی صحبت می کند و سپس با تأسی از روزبهان بقلی شیرازی، به بیانی عرفانی از سخن امیرالمؤمنین علی (ع) می رسد و بعد با توضیحی که از دیباچه مولانا نقل می کند؛ از پس شرح آن برمی آید. پس از مطرح کردن عهد و میثاق ازلی حضرت حق با آدمی، و فراتاریخی بودن عرفان و تصوف در ایران به بحث سماع و عرفان می پردازد و سرانجام همچون عارف مرحله کمال موسیقی عرفانی ایرانی که همانا سکوت و سماع حضرت حق است می رسد. در این نقطه کربن ترجیح می دهد سکوت کند و نیت خود را از مطرح کردن این مباحث مقابله با بشر دنیای مدرن که گوش شنوا ندارد؛ بیان می کند، وی تمام این مباحث را از نوعی روش پدیدارشناسی که خودش به آن کشف المحجوب می گوید، مطرح می کند و بنابراین موسیقی عرفانی ایرانی را نه تنها جزئی اصلی از عرفان ایرانی می داند؛ بلکه آن را زبانی برای بیان این نوع عرفان مجسم می کند. بنابراین در این مقاله با روش توصیفی - تحلیلی و از طریق گردآوری مطالعات کتابخانه ای به این پرسش پاسخ داده می شود که از نگاه کربن موسیقی عرفان ایرانی چیست؟Iranian mystical music from a carbon perspective
Whenever Iranian mysticism is discussed, music is seen as an additional topic or something. Whereas in Iranian mysticism, music is considered an important part of it. This type of music has its own meaning and definition, which Corban has tried to explain in the article The Meaning of Iranian Mystical Music. He first talks about the paradox between this type of music and the ruling of the jurists and, something that complements Iranian mysticism, and then, based on Roozbahan Baghli Shirazi, he reaches a mystical statement of the words of Amir al-Mu’minin Ali (AS), and then, with an explanation that he quotes from Rumi’s preface, he manages to explain it. After discussing the eternal covenant and covenant of the Almighty with man, and the transcendental nature of mysticism and Sufism in Iran, he discusses hearing and mysticism, and finally reaches the stage of perfection of Iranian mystical music, which is silence and hearing of the Almighty. At this point, Corban prefers to remain silent and expresses his intention to raise these issues of confrontation with the modern world. He raises all these issues from a kind of phenomenological method that he himself calls Kashf al-Mahjoob, and as a result, he considers Iranian mystical music not only as a main component of Iranian mysticism; but also embodies it as a language for expressing this type of mysticism.Using a descriptive-analytical method and through a collection of library studies, the question is answered: What is Iranian mystical music from Corbin's perspective?
تبلیغات
