چکیده

در همه ادیان، آزمودن انسان ها از طریق رنج و سختی، از جمله روش هایی است برای سنجش میزان ایمان و توکل بر آفریدگار. هرچه آدمی در تحمل شدائد بردبارتر باشد، باور و اعتقادش خالص تر و ناب تر خواهد بود. اینکه مصدر بروز این رنج ها کیست و یا چیست، در ادیان مختلف پاسخ هایی متفاوت دارد. اما آنچه مهم است آگاهی نسبت به اینکه هدف نیروهای اهریمنی، نابودی و تباهی جان و روان آدمی است و آن کس که بتواند از گذر این محنت ها، روان خود را پاک و سالم نگاه دارد، پیروز این آزمون است. این مضمون در قالب قصه ایوب در متن عهد عتیق آمده است. داستان ایوب، نمونه ای شاخص از آن نوع روایات دینی است که در آن انسانی درست کردار و باورمند، ایمانش به سنجه رنج و بلایا آزموده شده و او به پشتوانه توکل و اعتماد بر خداوند، از این آزمون سربلند بیرون می آید. این نوشتار در پی آنست تا این محتوا را در متون دینی مزدایی جستجو کرده و ضمن مقایسه آن با متن عهد عتیق ، می کوشد که دریابد آیا این نوع نگاه به انسان و آزمودن او به بلایا و مصائب در باورهای مزدیسنایی، مقوله ای آشنا و تکرارشونده است؟ آیا در سیاق جهان بینی زرتشتی، چنین شیوه و کارکردی برای محنت ها و رنج های بشری مورد نظر بوده است؟

Suffering or Testing? Footprints of the Job Story in the Zoroastrian Texts

In all religions, testing humans through suffering and difficulties is a way to measure their faith and their trust on God. More patient person is more faithful. Who or what is the source of these sufferings has different answers in different religions. But the more important subject is the knowledge that the goal of the devilish forces is the human life destroyer and those who can keep their soul pure through these hardships, will win the test.  This theme is in the story of Job in the Old Testament text. The story of Job is a typical example of religious narratives in which the faith of a true believer is measured by suffering and disaster, and he comes out of this test on the basis of trust in God. This article tries to search for this subject in the religious Zoroastrian literature and, comparing it with the text of the Old Testament, seeks to ascertain whether this worldview to the mankind and his testing is a familiar and repeatable category in Zoroastrian believes? In the context of the Zoroastrian worldview, has such an approach been used for human suffering? 

تبلیغات